De reden van Own Your Life

Op papier klopte alles. Ik had een goede baan. Eerst in de jeugdzorg als jeugdbeschermer, later als manager. Een mooi huis. Een fijn gezin. Zo’n leven waarvan je denkt: wat wil je nog meer?

En toch voelde ik al langere tijd dat er iets niet klopte. Niet zichtbaar. Niet tastbaar. Maar wel voelbaar. Ik stopte het vaak weg en ging door. Iets wat ik ook van huis uit heb meegekregen: niet zeuren, maar doorgaan. Zonder oordeel, want het heeft me ook een ijzersterk doorzettingsvermogen gegeven — iets waar ik vandaag de dag nog steeds veel aan heb. Alleen nu meer in balans.

Ik ben altijd blijven werken toen mijn kinderen werden geboren. 32, 36+ uur. In intensieve functies binnen de jeugdzorg. Mijn zoon ging met drie maanden naar het kinderdagverblijf. Mijn dochter met vier en een halve maand. Bij haar voelde ik voor het eerst duidelijk: dit gaat eigenlijk wel heel snel. Er begon iets in mijn te bewegen.

Als ik er nu op terugkijk, zou ik het anders doen. Niet omdat hoe het is gegaan verkeerd was. Ik deed wat ik toen dacht dat goed was, en vanuit die plek kun je het nooit fout doen.

Maar mijn gevoel veranderde. En dat gevoel wilde gehoord worden.

Wat ik merkte was dat ik steeds weer in periodes terecht kwam waarin ik me niet goed voelde. Ik kende geen hele high periodes. Wel periodes waarin het “prima” ging. En periodes waarin het vaker niet lekker liep. Die kwamen steeds terug. Onzekerheid. Twijfel. Altijd bezig met wat anderen van me vonden. Bang om het niet goed genoeg te doen. Aan de buitenkant zette ik een sterke houding neer. Ik ben 1.80. Stevig en ik oogde krachtig. Maar vanbinnen voelde ik me vaak klein. Therapie liep al vanaf mijn zestiende ongeveer als een rode draad door mijn leven. En elke keer dat ik weer terugviel, dacht ik: daar gaan we weer. Totdat ik ontdekte wat ik al die jaren had gemist.

De missing link

Het moment dat lichaamsgericht en energetisch werken op mijn pad kwam, veranderde alles. Voor het eerst begreep ik: dit zit niet alleen in mijn hoofd. Mijn lijf sloeg herinneringen op. Ervaringen. Spanning. Overleving. En zolang ik alleen bleef praten, bleef ik rondjes lopen. Toen ik mijn lijf erbij ging betrekken, toen ik ging voelen in plaats van verklaren, viel er iets op zijn plek. Dit was het. De missing link. Niet óf hoofd, óf lijf. Maar allebei.

Wat er veranderde

Ik ben in beweging gebleven. Ik leerde dat het oké is om me soms minder te voelen. Dat dat niet “weg” hoeft. Dat ik er niet tegen hoef te vechten. Door moet gaan. Als ik het laat zijn, en er open over ben naar mijn vriend en mijn kinderen, dan wordt het makkelijker. Dan is het gewoon. Niets meer en niets minder.

Ik leerde ook verantwoordelijkheid nemen. Ik kon heel goed in slachtofferschap schieten, of mensen verbaal de bal (hard) terug kaatsen wanneer ik geraakt werd. Maar triggers vertellen altijd iets over mij. Er zit een behoefte onder. En dus leerde ik mezelf afvragen: wat heb ik nu nodig? Ik leerde hulp vragen. Echt hulp vragen. Tip nummer één, voor elke vrouw die dit leest.

Hoe ik nu leef

Ik word op 4 maart veertig. En ik kan oprecht zeggen: ik voel me zo fijn!

Niet omdat alles perfect is. Niet omdat ik geen ballen meer hoog te houden heb. Niet omdat ik mij nooit meer wat minder voel. Maar omdat ik leef vanuit afstemming. Omdat ik luister naar mijn lijf. Omdat ik keuzes maak die kloppen. Ik zit niet meer in de ratrace. En als het druk is, voel ik: wat lukt wel, en wat niet? En dat betekent soms ook dat ik nee zeg tegen dat etentje wat ik met vriendinnen heb gepland. Een afspraak verzet die toch niet goed uitkomt of een verjaardag een keer skip. Is dat altijd leuk? Nee! Hou ik daarmee mezelf in balans? Ja! En dat is

mij veel waard.

Waarom Own Your Life er moest komen

Own Your Life is ontstaan vanuit dit alles. Omdat ik zie hoeveel vrouwen functioneren, maar niet echt leven. En omdat ik weet hoe het voelt om alles “goed” te doen, en jezelf toch — heel langzaam — kwijt te raken. Het gebeurt vaak niet in één keer. Het sluipt erin. Steeds vaker moe. Steeds vaker wat down. Spanning. Stress. Zo verlangen naar rust wat maar niet komt. Steeds vaker grijpen naar afleiding: eten, je telefoon, Netflix. Niet omdat je zwak bent, maar omdat je leeg raakt.

Voor mij was misschien wel de grootste eyeopener dit: niet de moeder zijn die ik wilde zijn. Zo ongeduldig. Soms kortaf of bozig. Weinig energie om echt met ze te spelen. Mijn stem verheffen of uit mijn slof schieten…en dan achteraf denken: waar ging dit eigenlijk over? Dat wilde ik niet meer.

En ja — ik schiet nu ook nog wel eens uit mijn slof. Opvoeden doe ik niet perfect. Ik doe het allemaal voor het eerst. Maar het verschil is dat ik nu veel meer aanwezig ben. Bij mezelf, en daardoor ook bij mijn kinderen. Ik kan beter voelen hoe het met me gaat. Ik kan uitspreken wat ik nodig heb. En ik kan mijn kinderen meenemen in dat proces. Niet als perfecte moeder, maar als mens. Als hun voorbeeld.

Dat lichaamsbewustzijn — dát gun ik iedereen. Leven met je lijf in plaats van ertegenin. Het gaat je zoveel brengen! Voor jou, je kinderen en alles om je heen.

Own Your Life is een uitnodiging. Om weer te zakken. Te voelen. En te leven op jouw voorwaarden. Jij en je lijf. Samen.

Liefs,

Barbara